DR. MUSTAFA MEMIÆ PRESELIO NA AHIRET


Dr. Mustafa Memić24. august 1924. – 02. juli 2007.

 Poznati bošnjački intelektualac i istraživač
porijeklom iz Sandžaka dr. Mustafa Memić, koji je dugi niz godina živio
u Sarajevu, inače autor više značajnih djela sa polja historije
preselio je na Ahiret 02. jula 2007. godine. Dženaza je obavljena u
Sarajevu.

Poznati bošnjački intelektualac i istraživač
porijeklom iz Sandžaka dr. Mustafa Memić, koji je dugi niz godina živio
u Sarajevu, inače autor više značajnih djela sa polja historije
preselio je na Ahiret 02. jula 2007. godine. Dženaza je obavljena u
Sarajevu.

Mustafa Memić roðen je 24.08.1924 godine u Gusinju, gdje je 1935.
završio četverogodišnje osnovno školovanje. Od septembra 1935. do kraja
marta 1941. godine učio je u Velikoj medrese kralja Aleksandra u
Skoplju. Rat ga je zatekao u VI razredu. Pripadao je organizovanoj
antifašističkoj omladini (SKOJ). Bio je jedan od organizatora i
rukovodilaca učešća učenika ove škole na demonstracijama 26. i
manifestacijama 27. marta 1941. godine, kada je škola ukinuta. U
posljednjoj školskoj godini bio je izabran za potpredsjednika
Kulturno-literarnog ðačkog udruženja «Južna vila», kojim je u ime
Nastavničkog savjeta škole rukovodio profesor za jugoslovensku
književnost i srpskohrvatski jezik Vido Latković, kasnije profesor na
Beogradskom univerzitetu.
Od aprila do jula 1941. godine organizovano je radio u ilegalnoj
antifašističkoj organizaciji u Gusinju (SKOJ), a od jula 1941. do maja
1945. učesnik je NOB-a (od decembra 1942. do septembra 1943. bio je u
političkim zatvorima u Peći, Draču i Tirani). Nosilac je «Partizanske
spomenice 1941», više ratnih i poslijeratnih odlikovanja i javnih
priznanja. Tokom NOR-a radio je kao rukovodilac antifašističkih
organizacija u Gusinju, član i rukovodilac sreskog omladinskog
rukovodstva za srez andrijevički (predsjednik Sreskog odbora USAOCG-a i
sekretar komiteta SKOJ-a), član okružnog odbora USAOCG-a i Okružnog
komiteta SKOJ-a za okrug beranski, član Glavnog odbora USAO Crne Gore i
Boke, član Sekretarijata sreskih komiteta KPJ za srez andrijevički,
barski i ulcinjski. Učesnik je na prva tri kongresa USAOCG održanih u
Kolašinu i na Cetinju. Na II kongresu predstavljao je i Kongres
pozdravio u ime omladine srezova: Kolašin, Berane sa Gornjim Bihorom i
Rožaje, Andrijevicu, Plav i Gusinje. Kraj rata zatekao ga je na
dužnosti organizacionog sekretara SK KPJ Bar.
U državnu službu stupio je jula 1945. godine kao instruktor za
izgradnju narodnooslobodilačke vlasti u srezu barskom, a septembra iste
godine, nakon prvih poslijeratnih izbora, izabran je za sekretara prvog
Narodnooslobodilačkog odbora novoformiranog sreza ulcinjskog, koji je,
pored Ulcinja i njegove okoline, zahvatao prostor Zabojane, Vladimira i
Skadarsku Krajinu. Februara 1946. premješten je za inspektora u
Kontrolnoj komisiji pri Predsjedništvu Vlade NR CG, a potom imenovan za
načelnika jednog od inspektorata Komisije državne kontrole. Povremeno
je radio i kao pomoćnik 
Reonskog inspektora u Kotoru i Bijelom Polju.
Tokom 1948. godine završio je srednju (jednogodišnju) partijsku školu
(prva generacija ove škole). Septembra 1949. godine lišen je slobode
jer se posumnjalo da inklinira Rezoluciju IB-a i da se nedovoljno
odlučno bori protivu nje. Tri mjeseca je proveo u istražnim zatvorima
na Cetinju i Kotoru, a potom interniran na Goli otok, gdje je ostao do
juna 1950., a potom ponovo vraćen u Istražni zatvor na Cetinju, sa
obrazloženjem «radi obnove istrage», koja je ponovo vršena u cetinjskom
i kotorskom zatvoru. Obnova istrage trajala je oko sedam mjeseci, a
onda je, početkom februara 1951. godine pušten na slobodu bez
definisane (utvrðene) krivice i bez rješenja ili pisanog traga da je
bio pod istragom.
Od aprila 1951. do sredine novembra 1953. godine radio je u SNO-u
za srez durmitorski na dužnostima šefa Ureda za cijene i referenta za
društveno-ekonomsko planiranje u SNO-u. Od novembra 1953. do septembra
1955. godine radio je u srezu vareškom na dužnostima šefa Uprave
prihoda i načelnika Sekretarijata za privredu sreza vareškog. Nakon
uvoðenja novog komunalnog sistema i ukidanja sreza vareškog premješten
je za načelnika Sekretarijata za privredu u opštini Ilidža, gdje je
ostao do 1961., a potom je prešao na rad u privredu. Radio je kao
finansijski direktor u Preduzeću «Standard», kao ekonomski savjetnik u
Institutu za organizaciju i ekonomiku (raniji Zavod za produktivnost
rada), a potom kao generalni direktor Preduzeća za geološka
istraživanja «Geoistrage» Sarajevo, te direktor za Službu ekonomije
(planiranje i finansije) u preduzeću FAMOS u Hrasnici. Od aprila 1969.
do marta 1972. godine delegiran je kao predstavnik FAMOS-a u zadružno
preduzeće FAP-a iz Priboja, FAMOS-a iz Sarajeva, UTVE iz Pančeva, te
Autokaroserije «11 oktomvri» iz Skoplja i Autokaroserije Zagreb na
dužnost pomoćnika direktora za ekonomska pitanja «Rudnap-Zambija»,
radeću u Lusaki (Zambija) i Dar es Salamu u Tanzaniji. Po povratku u
zemlju imenovan je za direktora Zavoda za društveno-ekonomsko
planiranje u Skupštini grada Sarajeva. Sa te dužnosti je penzionisan,
na lični zahtjev, novembra 1973. godine. Kao penzioner permanentno je
živo u Sarajevu.
Školsku naobrazbu nastavio je da stiče ne prekidajući radni odnos.
Tokom 1945. i 1955. godine završio je Ekonomsku školu u Sarajevu, a od
1955. do 1961. Ekonomski fakultet u Beogradu. Prijavio je odbranu
doktorske disertacije na temu «Muslimani u Crnoj Gori u oslobodilačkoj
borbi 1878-1945». Nije dozvoljavano da se takva tema brani u Sarajevu
krajem devete decenije XX stoljeća. Odbranu teze prihvatio je
Filozofski fakultet u Ljubljani. Ratni uslovi i posebno blokada
Sarajeva omogućili su njenu odbranu u maju 1992., pa je autor iz
blokiranog Sarajeva uspio preko aerodromske piste i Igmana da stigne do
Zagreba, a onda i do Ljubljane. Teza je odbranjena 24. juna 1994.
godine pred komisijom kojom je rukovodio dr. Janko Pleterski, profesor
Filozofskog fakulteta u Ljubljani i akademik Akademije nauka i
umjetnosti Republike Slovenije.
Učestvovao je na oko tridesetak naučnih skupova u Sarajevu,
Titogradu (sada Podgorica), Cetinju, Prištini, Skoplju, te okruglim
stolovima u Daruvaru, Novom Pazaru, Sjenici, Rožaju i drugim gradovima.

Mustafa Memić je autor sljedećih knjiga:

Velika medresa i njeni učenici u revolucionarnom pokretu, Skoplje 1984., recenzenti: dr. Anton Kolendić i Edib Hasanagić,
Plav i Gusinje u prošlosti, Beograd 1989., recenzenti: akademik Branko Pavićević i akademik Sima Æirković,
Bošnjaci-Muslimani Sandžaka i Crne Gore, Sarajevo 1996., recenzenti: akademik Avdo Sućeska i prof. dr. Mustafa Imamović,
Poznati Bošnjaci Sandžaka i Crne Gore, Sarajevo 1998., recenzenti: prof. dr. Enes Pelidija i prof. dr. Ismet Dizdarević,
Kad iz staračkih grudi prikrivena se zavist i zloba probudi, Sarajevo 2001., recenzenti: Ishak Laličić i Fehim Kajević,
Korjeni zla i nasilja, Sarajevo 2002,, recenzenti: mr. Muharem Kreso i dr. Husnija Kamberović,
Bošnjaci (Muslimani) Crne Gore, Sarajevo 2003., recenzenti: prof. dr. Novak Kilibarda i dr. Safet Bandžović,
Pojave prozilitizma u plavsko-gusinjskom kraju 1913. i 1919. godine, Sarajevo 2004., recenzenti: akademik Muhamed Filipović i mr. Sefer Halilović.
U završnoj fazi je knjiga o zločinu nad Bošnjacima i Albanicima koji je počinjen 1919. godine u Plavu i Gusinju.
U stručnim časopisima objavio je više od 40 radova, meðu kojima su
zapaženi radovi objavljeni u: Vojnoistorijskom glasniku
Vojnoistorijskog instituta u Beogradu, Ediciji «Ratna prošlost naroda i
narodnosti Jugoslavije» Beograd, «Istorijskim zapisima» Istorijskog
instituta Crne Gore, «Prilozima» Istorijskog instituta Sarajevo,
«Prilozima za orijentalnu filologiju» Orijentalnog instituta Sarajevo,
«Pravna misao» Pravnog fakulteta Sarajevo, «Almanahu» časopisu za
proučavanje, prezentaciju i zaštitu kulturno-istorijske baštine
Muslimana-Bošnjaka u Crnoj Gori, Novopazarskom zborniku, Zborniku
Sjenice, Rožajskom zborniku, Prilozima Arhiva Kosova, «Kosovo» Zavoda
za istoriju Kosova, kao i u Zborniku radova sa naučnih skupova
«Prelomni dogaðaji NOR-a u Crnoj Gori 1943. godine», «Stanovništvo
slovenskog porijekla u Albaniji», Titograd 1991. i drugim. Neke radove
je objavljivao u formi feljtona («Rilindija» Priština, «Osloboðenje»
Sarajevo, «11 oktomvri» Skoplje i dr.). Napisao je prilog za Komisiju
za istoriju KPJ i SKJ u Crnoj Gori («Muslimani u Crnoj Gori u NOB-u i
revoluciji», rad je prihvaćen, ali još nije objavljen). Ima nekoliko
neobjavljenih radova, kao «Tršo i Alija» (odnosi se na životni put i
djelo Rifata Burdžovića i Alije Avdovića, porijeklom iz Bijedića,
strijeljanog od Gestapoa avgusta 1941. u Beogradu), «Komandant Zufer»
(o Z. Musiću, zavičajno iz Plava, ratnom komandantu Prve
kosovsko-metohijske udarne brigade) i drugi radovi.

Živio je u Sarajevu. Prije penzionisanja bio je angažovan u
Društvu ekonomista Sarajevo (predsjednik Gradskog i član Predsjedništva
Glavnog odbora BiH), a potom predsjednik Gradskog odbora Saveza
penzionera i član Predsjedništva Glavnog odbora, predsjednik Delegacije
penzionera Novo Sarajevo, stalni delegat u SIZ-u i PIO BiH i
predsjednik Komisije za finansije, predsjednik Opštinskog odbora
SUBNOR-a Novo Sarajevo i rukovodilac Redakcije «Mladi antifašisti».

Umro je 02.07.2007. u 83 godini, dženaza je obavljena u Sarajevu.