Borba Bošnjaka za opstanak u Sandžaku (3.DIO)

Peti genocid nad Bošnjacima dolazi nakon Berlinskog Kongresa 1878. godine, na osnovu čijih odluka dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora stiču potpunu nezavisnost gdje proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširuje: Niškim, Topličkim i Vranjskim okrugom, a Crna Gora u Hercegovini. Mada su se Srbija i Crna Gora na Berlinskom kongresu obavezale da će poštivati slobodu vjeroispovijesti muslimana, to se nažalost nije dogodilo. Muslimani su pobijeni i protjerani u Beograd, Šabac, Užice, Sokol, Niš, Pirot, Vranje, a svi njihovi kulturni i vjerski objekti su porušeni. Grad Nikšić 1876. godine naseljavali su 98% muslimani Bošnjaci da bi 1879. ovaj grad ostao bez Bošnjaka, jer su se nikšićki muslimani pokrenuli na veliki egzodus prema Turskoj, Sandžaku, Albaniji, Kosovu i Bosni. Za samo nekoliko godina u tim je krajevima nestalo Bošnjaka, zajedno s više stotina džamija i drugih spomenika islamske kulture.
Šesti genocid nad Bošnjacima događa se kao posljedica austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine. Tako su se Bošnjaci u toku i poslije okupacije počeli iseljavati u: Sandžak, Kosovo, Makedoniju, gdje je tada još uvijek bila turska vojska.
Sedmi genocid nad Bošnjacima događa se u Sandžaku i Crnoj Gori između kojih je nasilno pokrštavanje muslimana u Plavu i Gusinju. Ovaj genocid je direktna posljedica prvog i drugog Balkanskog rata. Ovo je bio sedmi genocid nad muslimanima Balkana, a prvi nad Bošnjacima Sandžaka. Za deset dana u Gusinju pokrstili su 12.500 Bošnjaka i Albanaca. Ovim genocidom rukovodio je Avro Cemović, vasojevički vojvoda iz Berana.
Osmi genocid nad Bošnjacima dogodio se 1919. godine u plavsko-gusinjskom kraju, bolje reći, ponovio se u ovom istom kraju nakon nasilnog pokrštavanja 1912-1913. godine. Za razliku od tada, ovog puta je stradalo 450 najodabranijih Bošnjaka ovoga kraja. Jedan od najvećih zločina, za koji niko nije odgovarao, desio se u novembru 1924. godine u Šahovićima kod Bijelog Polja kada je ubijeno najmanje 600 muškaraca, žena i djece. Sve je to imalo za cilj etničko čišćenje i izmjenu etničke karte. Tokom 1925. godine 50.000 Bošnjaka iselilo se iz nekoliko sandžačkih gradova za Tursku. Također, podaci govore da je u Hercegovini od kraljevih komita bilo je nekoliko stotina neriješenih ubistava nad Bošnjacima. Tako se zbog ovih ubistava, protjerivanja i zastrašivanja etnička slika istočne Hercegovine promijenila na štetu Bošnjaka.
Deveti genocid nad muslimanima desio se tokom Drugog svjetskog rata. Procjenjuje se da je ubijeno oko 100.000 Bošnjaka. Najmasovnije pokolje Bošnjaka izveli su bosanski Srbi organizirani u četničke jedinice, potpomognuti Srbima iz Srbije i Crne Gore. I dok su se bošnjački vjerski i politički prvaci zauzimali kod njemačkih i hrvatskih vlasti za bosanske Srbe, izlažući se vlastitom riziku, dotle su ih njihove komšije, za koje su se zauzimali, nemilosrdno klali. U instrukcijama, koje je sačinio Draža Mihailović 20. decembra 1941. godine, upućenim srpskim četničkim komandantima, stavka br. 4 nosi naslov „Čišćenje državne teritorije od svih narodnih manjina i nenacionalnih elemenata“. Zadatak je bio etničko čišćenje Sandžaka od bošnjačkog življa i Bosne od bošnjačkog i hrvatskog stanovništva.
Deseti genocid nad Bošnjacima traje od 1945. godine do 1992. Ulaskom u Sarajevo partizani su pobili muslimansku inteligenciju, Mlade muslimane, kao i imućne Bošnjake. Mučili su ih u Filipovića logoru i bacali u masovne grobnice širom Sarajeva. Te grobnice se dobrim dijelom nalaze ispod zgrada koje su komunisti izgradili, kako bi ih sakrili. Ogromna grobnica nalazi se i na Alipašinom polju. Komunisti su silom skidali zarove i feredžu sa muslimanki sve dok nisu izvršili kulturocid nad jednim dijelom bošnjačke tradicije.
Jedanaesti genocid nad Bošnjacima, najbrutalniji, najzvjerskiji i najveći genocid nad muslimanima u Bosni i Hercegovini traje od aprila 1992. godine do završetka agresije 1995. na BiH. U ovom genocidu učestvovale su zajedno Srbija, Crna Gora i Hrvatska. U prethodnih devet genocida nije se događalo da su istovremeno i zajednički činili zločin. U ovaj zločin bilo je uključen sav srpski i crnogorski vojni i civilni potencijal vođen od najviših državnih, političkih, vojnih i crkvenih struktura.
Genocid u Srebrenici izvršen je u julu 1995. za vrijeme agresije na Bosnu i Hercegovinu. Genocid se sastojao od masovnih, planski provedenih ubistava zarobljenih bošnjačkih muškaraca i dječaka između 12 i 77 godina. Desio se u regionu Srebrenice, a izvršile su ga Vojska Republike Srpske pod komandom generala Ratka Mladića, uključujući i paravojnu formaciju “Škorpioni”, pod kontrolom Ministarstva unutrašnjih poslova Srbije, zajedno sa nekoliko stotina grčkih i ruskih dobrovoljaca. Događaj se smatra jednim od najvećih masakara u Evropi od Drugog svjetskog rata, u kojem je ubijeno preko 8.000 ljudi. Masakr se generalno smatra jednim od najužasnijih događaja u savremenoj evropskoj historiji. General Ratko Mladić i grupa oficira Vojske Republike Srpske u međuvremenu su optuženi za ratne zločine, uključujući i genocid, pred Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju (MKSJ).
Pokolj u Ahmićima je ratni zločin koji su počinili pripadnici HVO 16. aprila 1993. nad bošnjačkim civilima. Ahmići su malo selo u srednjoj Bosni. Ubijeno je 116 osoba. To je bio najveći pokolj u sukobu Bošnjaka i Hrvata. U rano jutro 16. aprila, otprilike u 05.30 sati, snage HVO-a izvele su napad na sjeverni dio sela Ahmići. Dok je granatirana sjeverna strana sela, vojnici HVO-a su ušli u selo i krećući se u grupama od pet ili više ljudi, od kuće do kuće, pucali su i bacali granate kroz vrata i prozore. U jednom broju slučajeva stanovnicima je naređeno da izađu iz kuća, da bi potom bili ubijeni. U drugim slučajevima vojnici su ulazili u kuće i ubijali njihove stanovnike. Veliki broj kuća je planski zapaljen.

Glas islama 318, autor: Džemila Dudić-Delić